Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Οι καρμικές συμπτώσεις του μαλακομαγνήτη

Αγαπημένο μου ημερολόγιο καλημέρα. Σήμερα νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε εμείς οι δύο, να σου λέω εγώ τον πόνο μου και εσύ να με ακούς ήρεμα, χωρίς να μιλάς, όπως κάνεις πάντα. Κατά βάθος το ξέρω ότι σε χαλάει και ότι θα προτιμούσες να τρέχω στους ψυχολόγους(ίσως και στους ψυχιάτρους) αλλά βρε ημερολόγιο που να βρω 90ευρω την ώρα για ψυχοθεραπείες;
Σε μια από της τελευταίες συζητήσεις στο γραφείο με συναδέλφους αντιμετώπισα για πρώτη φορά τον ορό ΜΑΛΑΚΟΜΑΓΝΗΤΗΣ. Ε... έμεινα αποσβολωμένος να κοιτάζω τον τύπο που ξεστόμισε αυτή τη λέξη, γιατί στα αφτιά μου δεν αντήχησε απλά σαν μια λέξη αλλά σαν τη περιγραφή για ένα γεγονός που εδώ και χρονιά με τυραννάει.
Εδώ και χρόνια λοιπόν όπως έλεγα αγαπημένο μου ημερολόγιο αντιμετωπίζω αλλοπρόσαλλες καταστάσεις που θα μπορούσαν να συμβούν σε όλο τον κόσμο που είναι γύρω μου την δεδομένη στιγμή αλλά τελικά συμβαίνουν μονό σε εμένα, τι ενοοώ; Είμαι στο κέντρο της Αθήνας στην οδό ευρηπιδου και προσπαθώ να παρκάρω κοντά στην διασταύρωση με Αθηνάς, εγώ και δυο ακόμα αυτοκίνητα, με το που τελειώνω το παρκάρισμα(εγώ και οι δυο επίσης ) κατεβαίνω από το αυτοκίνητο, εμφανίζετε από το πουθενά μια κυρία άνω των 45ετών παρακαλώ και μου λέει "γιατί άφησες μεγάλο κενό πίσω σου δεν βλέπεις ότι δεν χωράει άλλος να παρκάρει;" και έτσι ξαφνικά μόλις τελείωσε την πρόταση της εξαφανίστηκε μέσα στο πλήθος αφήνοντας με κόκαλο στην άκρη του πεζοδρομίου. Ακόμα και οι οδηγοί από τα υπολοια αυτοκίνητα είχαν χαζέψει γιατί ο ένας ήταν μπροστά μου και ο άλλος πίσω μου και προφανέστατα αν ενοχλούσα κάποιον θα μπρούσε να μου το πει.
Φυσικά αγαπημένο μου ημερολόγιο δεν ήταν μόνο αυτό το παράδειγμα υπάρχουν χιλιάδες άπειρα που θα μπορούσα να σου απαριθμήσω μονό και μονό για να σε πείσω για την αλήθεια του πράγματος αλλά δεν θα το κάνω.
Πάντως το χειρότερο είναι όταν ποια έχω πάρει χαμπάρι για το τι μου συμβαινει και μπορω να το προβλέψω κιόλας λες και το βλέπω μπροστά μου, ναι ναι μην απορείς ακου και το παρακάτω και θα καταλάβεις. Είμαι στην καβάλας(Λεωφ. Αθηνών για τους μικρότερους) και κατεβένω με κατευθηνση προς Ελευσίνα κινούμενος με αυτοκίνητο, σε ένα από τα φανάρια βλέπω απο μακρια ενα πακιστανο που προσπαθει να περασει τον δρόμο ενώ ξέρει ότι έχει κόκκινο ε! και μαντέψτε τι συμβαινει; Καθετε πανω στον δρομο και περιμένει στο ρεύμα που εγω μολις ετοιμαζομαι να περασω(γιατι εχω πρασινο θυμαστε;) Αλλα γνωριζοντας εγω για το γνωστο φαινομενο που μεχρι προχθες δεν ήξερα ούτε πως να το ονομασω εκοψα διακριτικα και περιμενα να περάσει χάνοντας φυσικά το φανάρι και σιχτιρίζοντας την τύχη μου.
Δεν φταίω αλλά μου συμβαίνουν αυτή είναι η απάντηση που δίνω σε όλους όσους περιγράφω τα γεγονότα αυτά. Είναι μάλλον το κακό φενγκ σουι ή φταίει το στραπατσαρισμένο μου τσι ίσως τελικά να είναι καρμικό γεγονός και να μην μπορώ να το αποφύγω καν ίσως να είναι όλα μαζί αλλά ένα είναι μόνο σίγουρο ότι εγώ το βιώνω με τον αστείο, σκληρό και άχαρο τρόπο.
Μεχρι πριν φοβόμουν ότι ήμουν γκαντέμης, κατσικοπόδαρος, σαββατογεννημένος, Μητσοτάκης. Όμως γενικά έχω τύχη γιαυτό και το μαλακομαγνητης ειναι κάτι μου έκανε αμέσως, είναι η απόλυτη περιγραφή στο πρόβλημα ημερολόγιο μου. Σε ευχαριστώ που με άκουσες με σοβαρότητα και προσήλωση επίσης σε ευχαριστώ που άκουσες όλη μου την ιστορία χωρίς να διακόπτεις αλλά και χωρίς να εκφράζεις προσωπικές σου απόψεις. Σε αφήνω τώρα γιατί έχω και δουλειές. Τα ηρεμιστικά είναι διπλά από το ποτήρι με τις οδοντόβουρτσες στο μπάνιο αν τα χρειαστείς και νερό έχει στο ψυγείο. Τα λέμε soon...

Εργασια, πουτάνες και αλλα συναφη

Μήπως είμαι και δεν το ξέρω;

Δουλεύεις στον τομέα της πληροφορικής(όπως εγώ;)
Τότε:

Δουλευεις περίεργες ώρες;
- Σαν τις πουτάνες..

Πληρώνεσαι για να κάνεις τον πελάτη ευτυχισμένο.
- Σαν τις πουτάνες.

Ο πελάτης πληρώνει πολλά, αλλά το αφεντικό τα παίρνει.
- Σαν τις πουτάνες.

Πληρώνεσαι με την ώρα, αλλά το ωράριο σου είναι μέχρι να τελειώσει η δουλεία σου.
- Σαν τις πουτάνες.

Ακόμα κι αν είναι καλό, δεν είσαι ποτέ περήφανος γι’ αυτό που κάνεις.
- Σαν τις πουτάνες.

Αμοίβεσαι για να ικανοποιείς τις φαντασιώσεις των πελατών σου.
- Σαν τις πουτάνες.

Είναι δυσκολο να έχεις και να συντηρείς οικογένεια.
- Σαν τις πουτάνες.

Όταν σε ρωτάνε ποια είναι ακριβώς η δουλειά σου δεν μπορείς να απαντήσεις.
- Σαν τις πουτάνες.

Οι φίλοι σου απομακρύνονται από εσένα και μένεις μόνο με τύπους σαν κι εσένα.
- Σαν τις πουτάνες.

Είσαι χρήσιμος, για το “μαλλί”, το “γάλα” και το “κρέας” σου.
- Σαν τις πουτάνες.

Ο πελάτης συνήθως πληρώνει το ξενοδοχείο σου και τις ώρες που δούλεψες.
- Σαν τις πουτάνες.

Το αφεντικό σου έχει πολύ ωραίο αυτοκίνητο.
- Σαν τις πουτάνες.

Όταν κάνεις μια “αποστολή” στον πελάτη, χαμογελάς.
- Σαν τις πουτάνες.

Για να αποδείξεις τις ικανότητες σου πρέπει να περάσεις περίεργα τεστ.
- Σαν τις πουτάνες.

Ο πελάτης θέλει πάντα να πληρώσει λιγότερα και εσύ πρέπει να κάνεις θαύματα.
- Σαν τις πουτάνες.

Όταν σηκώνεσαι το πρωί λες: “Δε θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά για όλη μου τη ζωή”.
- Σαν τις πουτάνες.

Εάν κάτι δεν πάει καλά, είναι πάντα δικό σου λάθος.
- Σαν τις πουτάνες.

Πρέπει να προσφέρεις δωρεάν τις υπηρεσίες σου και τους φίλους σου.
- Σαν τις πουτάνες.

Τελικά νομίζω ότι αυτά τα κάνουν όλοι(και όχι μονό οι πουτάνες) αλλά εμείς οι τεχνικοί κάνουμε αυτά και πολλά περισσότερα. Αυτός είναι και ο λόγος που μας προτιμάτε.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

Μεσημέρι στο γραφείο μια βαρετή μέρα μέσα σε μια βαρετή εβδομάδα. Τελειώνει. Νομίζω ότι όλες οι μέρες πλέον έχουν γίνει ίδιες, ίδιες μέρες, ίδιες νύχτες καμιά διαφορά καμιά αλλαγή. Είμαι ο Δημήτρης (εδώ και 29 χρόνια) και είμαι ο κεντρικός ήρωας και πρωταγωνιστής του καθημερινού σίριαλ «ζωή» οπού ζωή σημάνει επιβίωση, λύπη, χαρά, αγώνας και πάλι επιβίωση και πάλι χαρά... Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο από όλα; Όταν όλα είναι ίδια όταν κοιμάσαι και ξυπνάς σαν τη μέρα της μαρμότας χωρίς να γίνεται κάτι διαφορετικό τότε οι εικόνες που βλέπεις μπροστά σου δεν έχουν χρώμα είναι σαν παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες που τις τσάκισε ο χρόνος. Τα σπίτια είναι άσπρα τα αυτοκίνητα μαύρα και τα πεζοδρόμια γκρι. Είναι σαν να υπάρχει ένα αόρατο φίλτρο θλίψης μπροστά από το μάτι σου που χρωματίζει με μίζερα χρώματα την μάτια σου στο κόσμο. Αλλά τελικά αυτό δεν είναι ζωή; Σταγόνες χαράς μέσα σε ένα ωκεανό μονοτονίας και μιζέριας; Μπορείς όμως να χαρείς; Μπορείς να κλέψεις και εσύ λίγες από αυτές τις σταγόνες; Όταν είσαι σε μια πρόχειρη σχεδία πάνω στον ωκεανό και γύρω σου κείτονται καμένα δέντρα καμένα ζώα καμένοι άνθρωποι αλλά και καμένες συνειδήσεις και όταν στην μύτη σου φτάνει η βρώμα από την σαπίλα και την διαφθορά της εξουσίας; Θα μπορούσες όμως να προσποιηθείς ότι είσαι καλά ότι δεν συμβαίνει τίποτα και ότι όλα πάνε μια χαρά. Μήπως τελικά αυτό κάνεις; Μήπως τελικά αυτό κάνω και εγώ και αυτό είναι ο λόγος που έχω όλες αυτές τις ενοχές;

Αφορμή για την δημιουργία τούτου εδώ του blog είναι η γκρίνια, γκρίνια για όλα όσα παράλογα μου συμβαίνουν για όσα μου την δίνουν μου την σπάνε η για όσα με καταπιέζουν. Σήμερα όμως δεν έχω διάθεση ούτε για αυτό.

Φταίει ίσως η μαυρίλα από τη στάχτη που ακόμα σκεπάζει την ψυχή μου.