Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

Ζω σε μια Ελλάδα που τα τηλεπαζάρια των πολιτικών προεκλογικά δίνουν και παίρνουν. Που τόνοι από τις αφίσες και φειβολάν σκεπάζουν την οικολογική συνείδηση των κομμάτων. Ζω σε μια Ελλάδα οπού η ανικανότητα ονομάζετε ασύμμετρη απειλή. Ζω σε μια Ελλάδα που ο πολίτης είναι πελάτης για 4 χρόνια αλλά συμπολίτης μονό για 15 μέρες. Ζω σε μία δίκαιη Ελλάδα που η απραξία και η ατιμωρησία δίνουν και παίρνουν. Ζω σε μια δυνατή Ελλάδα που με θεωρεί υψηλόμισθο για τα 1000 μου ευρώ όταν μονό το ενοίκιο μου είναι 450ευρω. Ζω σε μια Ελλάδα των κουμπάρων της Ακρόπολις και της jp Morgan. Ζω σε μία Ελλάδα που όλα μα όλα έχουν την τιμή τους. Ζω σε μια Ελλάδα που σε υπνωτίζει με αστραφτερά λόγια σε χορταίνει με υποσχέσεις και μετά σε αφήνει να παλέψεις για την επιβίωση σου. Ζω σε μια Ελλάδα που δεν έχει σκοπό δεν εχει όραμα και δεν διάγει ελπίδα για τις νέες γεννιες. Ζω στην Ελλάδα από τύχη κολλάω καθημερινά στην κίνηση τα πνευμόνια μου γεμίζουν βρώμα, τρώω κλήσεις 700ευρω γιατί δεν έχω 15ευρω για πάρκινγκ, γύρω μου βλέπω μόνο σκουπίδια απόκληρους της κοινωνίας και κάτι πρεζόνια στο παγκάκι της πλατείας.

Θέλω να πω για αυτό που βλέπω αλλά φοβάμαι, δεν νιώθω τίποτα ποια
Ζω στην Ελλάδα απο τυχη αφού κανεις δεν νοιάστηκε πραγματικά για μενα.

1 σχόλιο:

guenevere1975 είπε...

απίθανο κείμενο και πέρα για πέρα αληθινό :) μπράβο σου :)
έτσι νιώθω κι εγώ αλλά δεν θα μπορούσα να το αποτυπώσω καλύτερα :)