Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Οδηγώ αρα υπάρχω;

Καλημέρα πέρα για πέρα δεν έλεγε κάποτε ο καραγκιόζης; Δεν είμαι σίγουρος αλλά για τον καραγκιόζη με την νταλίκα που βρέθηκε μπροστά στον δρόμο μου πρωί πρωί εκτός από λόγια αγάπης και συμπόνιας(άντε και κάτι γαμ@#$%%&&) δεν εχω τίποτα άλλο να πω. Τελικά εμείς οι Έλληνες είμαστε χάλια οδηγοί όπως και οι περισσότεροι μεσογειακοί λαοί απλά εμείς δεν έχουμε και δρόμους αυτό είναι που κάνει την διαφορά. Επίσης θέλω να δηλώσω ευθαρσώς ότι ένα μεγάλο κομμάτι των γυναικών είναι άσχετες με το τιμόνι. Προσοχή δεν είναι σοβινιστικό σχόλιο κοπελιές απλά η πικρή αλήθεια και εχω άπειρα παραδείγματα για να τεκμηριώσω την άποψή μου.
Τις καλημέρες μου και τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου σε όλους όσους πιάνουν τιμόνι για να πάνε στην δουλειά τους. Εξαιρουμένης νταλικέρηδες, ταξιτζήδες και πειραγμένα 50αρια παπάκια με κάγκουρες κατόχους - οδηγούς με μαλλί κάγκελο και έτσι...(μάγκα μου).

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Μου την δίνει το χιόνι.

Αναφώνησε το γνωστό στρουμφάκι του χιονισμένου στρουμφοχωριού το απόγευμα της δευτέρας. Μετά από την υπεράνθρωπη προσπάθεια να βγάλει το χιόνι από το αυτοκίνητο του και αφού είχε ρισκάρει την σωματική του ακεραιότητα αρκετές φορές γλιστρώντας αρκετά εντυπωσιακά τις περισσότερες φορές. Και όχι δεν μου φταίει το κράτος γιατί δεν είχε από ένα εκχιονιστικό για κάθε ένα από εμάς ούτε με πείραξε που δεν έριξαν αλάτι στην περιοχή μου για να γλιτώσω τις γλίστρες. Με ενόχλησε όμως η βλακεία και η επιπολαιότητα μερικών που με ενημερωμένοι ότι το σαββατοκύριο θα έχουμε ακραία φαινόμενα αλλά πήραν τα βουνά χωρίς αλυσίδες αποκλείστηκαν και μετά τους φταίει η πολιτεία που δεν τους έσωσε εγκαίρως από την χιονόπτωση. Κατά τα άλλα το άτυπο τριήμερο μου τα είχε όλα από λίγο περιορισμένα σε 4 τοίχους ενός διαμερίσματος. Τηλεόραση, dvd, πολύ φαΐ και χουχούλιασμα με το έτερων ήμισυ. Η τρίτη με βρίσκει να επιστρέφω στην δουλειά σε ένα εκνευριστικά άσπρο τοπίο με γλιστερούς δρόμους και καθόλου μα καθόλου όρεξη για δουλειά.
Γιατί ξέχασα να σας πω... μου την δίνει και το λευκό που έχει πνίξει τα πάντα

Καλημέρα σε όλους και προσοχή στο πατινάζ

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

30 και συνεχίζουμε...

Πόσες και πόσες φορές δεν έχεις ονειρευτεί την ζωή σου; Στο το δημοτικό η στο τέλος του γυμνασίου πριν την πενταήμερη ακόμα και όταν είσαι στην σχολή κανείς όνειρα για εκείνη, τελειώνεις πας φαντάρος γυρίζεις πιάνεις μια δουλειά και νομίζεις ότι θα πιάσεις την πέτρα και θα την στύψεις είσαι νέος γεμάτος ενέργεια και ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί και είσαι 30 και όλα γύρω σου είναι διαφορετικά. Τα club σε κουράζουν η techno και τα δυνατά beat σου προκαλούν πονοκέφαλο. Οι emo σου βγάζουν ένα αδικαιολόγητο παραλογισμό και στις αραιές συναντήσεις με τους κολλητούς σου αναπολείς τα dj set του mike βέρου "άραγε που χάθηκε"είναι η επόμενη έκφραση... Είσαι 30 και κοιτάς πίσω σκεπτικά με φόβο. Είσαι μπροστά σε ένα καθρέπτη και λες "δεν μπορεί, μα είμαι ακόμα ο ίδιος" ναι είσαι ο ίδιος εκείνος ο αληταράς που χτυπούσε τα κουδούνια στις πολυκατοικίες που έκανε σκονάκι την ιστορία στο θρανίο. Είσαι ο ίδιος που έκανε κοπάνα από το σχολειό για να πάει για τέτρις στην λέσχη(έτσι το έλεγαν τότε) η για τάβλι και μπάνιο σε μια παραλία αφού είχες θάψει την εξεταστική. Και ακόμα εκεί ακίνητος μπροστά στον καθρέπτη θέλεις να κοιτάξεις μπροστά αλλά δεν μπορείς, όλα αυτά που έχεις ζήσει περιστρέφονται στο μυαλό σου. Εσύ τα ποτά οι γκόμενες οι σπουδές τα παιχνίδια οι κοπάνες και όλα τα άλλα ζωντανό παζλ της ιδίας σου της ζωής ποιο θα είναι το επόμενο κομμάτι; Που θα μπει; θα ταιριάξει η πάλι στο ψάξιμο για το επόμενο πιθανό; Και είσαι ακόμα 30 ανοίγεις τα μάτια και κοιτάς γύρω σου και είναι ωραία, δύσκολα η εύκολα κανείς αυτό που θέλεις αμείβεσαι γιαυτό που γουστάρεις να κάνεις και όλες αυτές οι αναμνήσεις του καθρέπτη εφόδιο γνώσης της νέας ζωής. Είμαι 30 και δεν φοβάμαι να κοιτάξω μπροστά να κάνω όνειρα να κάνω φίλους να ζήσω γιατί πρέπει να ζήσω την κάθε στιγμή.
Είμαι 30 και συνεχίζω


Καλημέρα σε όλους.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Συντομη διαπίστωση #1

Η μόνη ίσως στιγμή στην ζωή ενός ανθρώπου που ανήκει στην γενιά των 1000 ευρώ αλλά θέλει να το παίξει καπιταλόμουτρο είναι όταν πάει το αυτοκίνητο του στο πλυντήριο. Σημασία δεν έχει το μοντέλο η μάρκα η το κόστος αλλά το αποτέλεσμα που ζητάμε να έχουμε γιαυτό και επιμένουμε αρκετά(πέρα από ιδεατό μερικές φορές) για το καλύτερο αποτέλεσμα έστω και αν απέναντί μας έχουμε ότι multi έθνικ μούρη μπορεί να έχει μαζευτεί.
Πάντως ότι και να λέμε (ιδεολογικός γαρ) είναι ωραίο συναίσθημα έτσι;;;; και μάλιστα με κόστος μόνο 12 ευρώ

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Τζιμάκο ζεις εσυ μας οδηγεις

Ένα πέρασμα από τον Τζιμάκο δεν έβλαψε ποτέ κανένα έτσι και εμείς πήραμε την απόφαση να πάμε χθες το βράδυ μήπως και γλιτώσουμε τον συνωστισμό του παρασκευοσαββατοκύριακου. Τελικά η αργία λόγο πένθους μάλλον δεν πτόησε κανένα γιατί και δυσκολευτήκαμε να παρκάρουμε και περιμέναμε και στην πόρτα αλλά άξιζε τον κόπο. Αν εξερεσουμε τον συνωστισμό των Porsche και των Cherokee που ήταν αραγμένα κατά δεκάδες έξω από το μαγαζί σου έκανε εντύπωση πως είναι δυνατόν οι ιδιοκτήτες τους να θέλουν να δουν κάποιον που τα βάζει με την εξουσία τον νεοπλουτισμό και τον καπιταλισμό; Παρόλα ταύτα ο συμπαγής καλλιτέχνης ήταν απολαυστικός καυστικός και αφάνταστα επίκαιρος. Παραθέτω δυο ποιήματα από την φετινή παράσταση που νομίζω ότι έχουν αρκετό γέλιο. "ελπίζω να μη σοκάρω με το περιεχόμενο τους"

Βαριά βαλίτσα
Βαριά βαλίτσα σήκωσα για να τη μεταφέρω,
στο τέλος της ανηφοριάς συνάντησα έναν γέρο.
"Που πας Τζιμάκο παχουλέ, με τη μακριά κοτσίδα;"
"Πάω παππούλη, μακριά, να βρω την κληρωτίδα,
να βάλω τα κουπόνια μου τα εφημεριδένια,
μπας και κερδίσω το κρις-κραφτ, να φύγω για τα ξένα".
Κάνει ο γέρος μια βουτιά, μου αρπάζει τη βαλίτσα
και έμεινα χωρίς κρις-κραφτ μία μικρή τελίτσα
που ενώνεται με τις γραμμές μέχρι να βγει το σχήμα ενός ξεβράκωτου
παπά-δαίμονα με ουρίτσα, ξυπνάω και βλέπω δίπλα μου τη σύζυγό μου Ρίτσα!

Σηκώνομαι κακήν-κακώς, πλένομαι, κατουράω,
κι αρχίζω πάλι απ' την αρχή τα άπαντα του Μάο.

Εκπλήξεις
Αυτό που μαυρίζει ανάμεσα στα πόδια σου είναι ξανθό.
Κι αν λάβουμε υπόψη μας ότι είσαι αναμφίβολα μελαχρινή, καταλήγουμε στο
συμπέρασμα ότι βάφεις το μ***ί σου. Είπαμε ρε Σούλα,
αλλά όχι κι έτσι!





Το έχεις καταλάβει από την στιγμή που χτύπησε το ξυπνητήρι σου η την ώρα που έβαζες καφέ και έβλεπες στην τηλεόραση τον Καμπουράκη. Το ξέρεις γιατί το άκουσες στο ραδιόφωνο καθ οδόν για την δουλειά η έτυχε να διαβάσεις πρωινή εφημερίδα. Στην απειροελάχιστη περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει ακόμα σήμερα είναι παρασκευή(wow) και φυσικά πρώτη του μήνα.


Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους