Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008

true life

Ξέρω ότι νιώθεις όπως νιώθω και εγώ αυτή τη στιγμή. Νομίζω ότι με κοιτούν χωρίς εγώ να μπορώ να τους δω λες και είναι κρυμμένοι γύρω μου αλλά τόσο κοντά μου που ακούω τον ήχο της πατούσας τους στο έδαφος. Θα μου πεις τρομερό! αλλά θα σου απαντήσω απλά υπαρκτό. Ξέρω τι σου λείπει γιατί λείπει και σε εμένα, είναι ο χρόνος είναι η ζωή είναι τα όνειρα που την θέση τους έχει πάρει η αγωνία για το παρκάρισμα στο κέντρο η τιμή του γάλακτος και τα ακριβά εισιτήρια των πλοίων. Εξελίσσομαι η μάλλον μεταλλάσσομαι σε κάτι άλλο και αυτό το άλλο τα θέλει όλα, νιώθει την ευχαρίστηση μέσα από τον καταναλωτισμό. Το δέρμα μου παγώνει οι αρθρώσεις μου κολλάνε αλλά δεν με νοιάζει η μόνη ανάγκη που έχω είναι το χρήμα. Δεν εχω χρόνο για καφέ δεν εχω χρόνο για βόλτες ύπνο ανούσιες εξόδους, το μόνο που θέλω είναι λεφτά σε μια κοινωνία που νιώθει απελπισμένη γιατί δεν έχει τα πάντα... Κοιτάζω τον ουρανό γιατί είναι το μόνο που μου έχει απομείνει να κάνω μιας και τον αέρα μας δεν τον έχει εμπορευθεί κανένας ακόμα. Ακούω τις φωνές σου τόσο δυνατά χωρίς να ανοίξεις καν το στόμα σου. Θέλεις κάτι να αλλάξει νομίζεις ότι έχεις φτάσει στο τέλμα και ότι με τον ίδιο ρυθμό σε λίγο όλα θα καταρρεύσουν γύρο σου. Η επιβίωση σου έχει γίνει ένα νούμερο σε μια λίστα από ευρωπαϊκούς κώδικες και κάτι μεγάλο λακέδες με παντελή γνώση καθημερινότητας παίζουν game boy με την επιβίωση σου. Κλείνεις τα μάτια μπας και αποφύγεις τα χειρότερα αλλά τελικά αυτά είναι δίπλα σου δεν μπορείς να τα αποφύγεις δεν μπορείς να τους ξεφύγεις ούτε και εσύ αλλά ούτε και εγώ. Το μέλλον που διάλεξαν για εμένα ζοφερό και το ίδιο ζοφερό είναι και για εσένα.
Μη με ξεχνάς έχουμε την ίδια μοίρα.

2 σχόλια:

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Δυστυχώς, στο ίδιο κανάλι βουλιάζουμε...
Μα...ΟΛΟΙ, σου λέω...

Καααααλώς σε βρίσκω από νατασσάκι.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Griniaris είπε...

Τον τελευταίο καιρό αρκετός κόσμος είναι στο ίδιο κανάλι και δεν ξέρω γιατί; Καλώς σε βρίσκω και εγώ