Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Ενα διαφορετικό σου,κου

Είναι αλήθεια ότι η σχέση μου με τον θεσμό του γάμου δεν ήταν ποτέ στα καλύτερα της. Πράγμα που σημαίνει ότι όπου γάμος και χαρά εγώ πάντα από μακρυά με την δικαιολογία έτοιμη πριν καν προλάβει να μπει το όνομα μου στο προσκλητήριο. Έλα όμως που μια πρώην συνάδελφος και καλή φίλη με κάλεσε για τον δικό της γάμο σε ένα χωριό κοντά στην Πάτρα και παραδοσιακά δεν θα μπορούσα να αρνηθώ.

Ξεκίνησα λοιπόν με πρώτη στάση στα Zara man για κουστούμι 2 μέρες πριν τον γάμο, ξέρω ξέρω ότι φαντάζεσαι διάφορα για εμένα αλλά είναι γνωστό πόσο ΦΟΒΕΡΑ οργανωτικός και προνοητικός είμαι(εντάξει τώρα μπορείς να γελάσεις!). Στάση δεύτερη στο σπίτι μου για να ετοιμάσω την βαλίτσα μια ώρα πριν την αναχώρηση...ναι ναι την τελευταία στιγμή γίνετε η καλή δουλειά. 223,7 και κάτι χιλιόμετρα με χωρίζουν από τον προορισμό μου και δεν είναι άλλος από το ξενοδοχείο με ένα γρήγορο pit stop στο σπίτι της νύφης, ξέρεις για to know us better... Καθορισμός διαδρομής στο gps και φύγαμε.

Ξέρω ότι θα σου φανεί αστείο άλλα 223,7 ακατούρητα χιλιόμετρα δεν είναι και ότι καλύτερο για τον συνοδηγό αλλά που να σταματάς τώρα στις ερημιές;;;

Φτάνοντας στο σπίτι της νύφης το στομάχι μου δένει κόμπος, λίγο ο κόσμος, λίγο η νύφη και λίγο η γάμο-κατάσταση(δεν λέμε κακίες λέξεις εδώ) δεν θέλω και πολύ ο άνθρωπος αλλά με τις πρώτες συστάσεις ο κόμπος και το άγχος ελύθησαν και όλα πήραν τον δρόμο τους. Οφείλω να ομολογήσω ότι το γλυκό ήταν φανταστικό, αμυγδαλόπαστα με σοκολάτα (οουυυυααααουυυ 1700 θερμίδες η κουταλιά) επίσης οποίος ξέρει τι είναι η "Τεντουρα" please reply γιατί ίσως έκανα μεγάλη μαλ... που δεν δοκίμασα. Η μέρα κλείνει στο ξενοδοχείο με πονοκέφαλο, μπάνιο και ύπνο πολύ ύπνο...

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο Σάββατο δηλαδή την μέρα του γάμου. 7.30 ο γάμος 7.20 just περιμένουμε έξω από την εκκλησιά. Η νύφη κούκλα ο γαμπρός cool(η έτσι τουλάχιστον έδειχνε) το ρύζι βροχή οι γονείς συγκινημένοι και ο κόσμος χαρούμενος. Αν θέλεις να σου πω την γνώμη μου; Το μυστήριο του γάμου τελικά είναι μια πρώτης ποιότητας interactive παράγωγη στην οποία τελικά δεν συμμετέχει η νύφη και ο γαμπρός αλλά όλος ο κόσμος. Για να μη σου πω ότι ο γαμπρός συμμετέχει λιγότερο από όλους plus είναι μια πρώτη τάξεως ευκαιρία για τους ντόπιους να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν προκειμένου να εντυπωσιάσουν και γιατί όχι να καλοπαντρευτούν κιόλας.

Πρώτη φορά είχα πάει σε γάμο με 700 και βάλε άτομα και νομίζω ότι αν ήμουν στη θέση του γαμπρού θα είχα κόψει αλυσίδα με τόση χαιρετούρα. Εκείνος απλά στάθηκε αντάξιος του αξιώματος του(γαμπρός γαρ) και αφού χαιρέτησε έναν έναν στην εκκλησιά καπάκι πήγε για φωτογραφίες καπάκι στο τραπέζι και ξανά μανά χαιρετούρα όλο τον κόσμο. Μπράβο του και πάλι μπράβο του. Αντάξιο του γάμου ήταν και το τραπέζι το φαγητό αρκετά καλό και το κρασί άφθονο πάντως το δικό μου φαγητό εξαφανίστηκε αμέσως και θα ήθελα να κάνω και μια ένσταση για το ποτήρι μου που μάλλον είχε τρύπα και συνεχώς ήταν άδειο όσο και αν το γέμιζαν!!!

Το πρωί της Κυριακής δηλαδή 12:30 το μεσημέρι μας βρίσκει όλους μαζί καθισμένους στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου νυσταγμένους και ταλαιπωρημένους με ενδείξεις πονοκεφάλου να προσπαθούμε να πάρουμε τα πόδια μας μέχρι στα αυτοκίνητα ώστε να πάμε για καφέ και να πάρουμε σιγά σιγά τον δρόμο της επιστροφής.


Ο δρόμος της επιστροφής ακόμα ποιο δύσκολος γιατί νυστάζω γιατί αρχίζω και πεινάω γιατί πρέπει να προσπεράσω όλα τα αργά αυτοκίνητα της Αθηνών-Πατρών γιατί έχει ζέστη γιατί θέλω να πάω σπίτι μου να κοιμηθώ....

Συμπέρασμα; Θα ξαναπάω σε γάμο, πλέον μπορώ να το πω χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες δεν ξέρω αν όλοι οι επόμενοι θα είναι το ίδιο καλοί αλλά εγώ πλέον βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι. Αδιαμφισβήτητα στα μάτια μου ο γάμος παραμένει ένα grand event, μια υπερπαραγωγή που ίσως και να την βρίσκω υπερβολική αλλά ναι στο χωριό που το απρόσωπο απουσιάζει από το λεξιλόγιο τους όλα μα όλα έχουν τη θέση τους και το νόημα τους.

Τελειώνοντας θα ήθελα και από εδώ να δώσω τις καλύτερες ευχές μου για το νιόπαντρο πλέον ζευγάρι βίος ανθόσπαρτος και κάλους - πολλούς απογόνους.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΕΚΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΓΑΜΟ.

Griniaris είπε...

Ναι η αλήθεια είναι ότι και για εμένα είναι πρωτόγνωρο συναίσθημα. Τέλος καλό όλα καλά.

melissoula είπε...

Nai ekanes malakia pou de dokimases tentoura
Einai poly wraio kai xwneutiko liqueraki patrino.
Ante kai sta dika mas :)