Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο έρωτας χτίζει και ο έρωτας γκρεμίζει*

Άλλη μια εβδομάδα τρελού ρυθμού πλησιάζει στο τέλος της. Τι εβδομάδα όμως; Είναι περίεργο αλλά δεν περίμενα πότε να συναντήσω 2 διαφορετικές και τελείως αντιφατικές εικόνες του έρωτα την ίδια στιγμή. Έχεις συνηθίσει τον έρωτα σαν φτερωτό άγγελο να ρίχνει τα βέλη του και να σκορπίζει αγάπη αλλά δε. Η πρώτη εικόνα του έρωτα ήταν η καλή και ήρθε το Σάββατο στον Ιερό ναό  προφήτη Ηλία παγκρατίου ένας από τους καλούς μου φίλους  ήρθε εις γάμου κοινωνία (κρεμάστηκε δηλαδή) με δόξα και τιμή. Η σχέση τους δεν κράτησε πολύ, αν και νέοι σε ηλικία αποφάσισαν να παντρευτούν σχετικά γρήγορα μέσα σε 6μόλις μήνες. Και παρά τις αρχικές αντιρρήσεις μου νομίζω ότι είναι το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν αφού έχουν επιλέξει να ζουν με αυτό το τρόπο.

Σε κάποια άλλη γειτονιά της Αθήνας ένας άλλος αγαπημένος μου φίλος γνωρίζει την Αναστασία 8 χρόνια πριν, η σχέση τους έτρεχε αυτόματα και πέρα από τις ομολογούμενες διαφορές φιλοσοφίας και προσωπικότητας άντεξε για πάνω από ένα χρόνο μέχρι που κάποια στιγμή το τέλος έβαλε εκείνη προφασιζόμενη  ότι  ήθελε η σχέση της να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, αρραβώνας, γάμος διαλέγεις και παίρνεις. Εκείνος δεν διάλεξε τίποτα και έτσι η σχέση έλαβε σχεδόν ειρηνικό τέλος. Μετά από 8 χρόνια και ένα σερί αποτυχημένων σχέσεων η Αναστασία με αφορμή το facebook επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος για μια απονενοημένη δεύτερη προσπάθεια. Αν αξίζει η όχι τον κόπο δεν θα το κρίνω εγώ  αλλά εκείνος από τον οποίο σχεδόν ζητάει τη δεύτερη της ευκαιρία.

Αναλογιζόμενος τις δυο ιστορίες κάθομαι και σκέφτομαι  πόσο ποιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν οι άνθρωποι ήταν συνειδητοποιημένοι για τον εαυτό τους - τις επιλογές τους και με το τι μπορούν και θέλουν κάνουν αλλά και πότε είναι το σωστό timing για όλα αυτά. Τέλος αναφερόμενος στην Αναστασία θα ήθελα να σκεφτεί ποσό χρόνο έχασε και τι μεγάλο κύκλο έκανε για να φτάσει εδώ που ήταν πριν 8 χρόνια. Πόσα ταξίδια πόσα φιλία και πόσο έρωτα άφησε πίσω για ένα καπρίτσιο.

*Το κείμενο αυτό το φύλαγα για τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου αλλά ένεκα της busy κατάστασης το βλέπεις σήμερα και πάλι καλά να λες...

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Μουσικες ανησυχιες...

   Από τον τίτλο και μόνο είμαι σίγουρος ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Καλά δεν είσαι και ο μόνος, εδώ ούτε και εγώ που τον έγραψα δεν θα καταλάβαινα αλλά βλέπεις  πάντα ξεκινάω ανάποδα, και συνεπώς στο τέλος του κειμένου στερούμαι εμπνεύσεως. 
   Όχι δεν θα σου γράψω για τη καταστροφή της μουσικής βιομηχανίας ούτε για τη πειρατεία και τη πτώση των πωλήσεων δίσκων διεθνώς. 
   Σκεπτόμενος για το τι θα γράψω πάλι στο ρημάδι το blog  χωρίς να με πάρουν με τις πέτρες, συγκρούομαι με τη σκέψη "Μουσική" hell yes! πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα. Η μουσική επηρεάζει τη ζωή μας σε μεγάλο βαθμό. Και ποιος δεν έχει χωρίσει με Γονίδη και Πάζη(εχμ δεν ξέρω αν τον γνωρίζεις) η πόσοι δεν έχουν ερωτευτεί με το bodyguard κομμάτι I will always love you;;; 
Αλλά αναγνώστη μου μουσικές από μουσικές διαφέρουν και βλέπεις οι μουσικές είναι σαν τα χρώματα στο ουράνιο τόξο, έχουμε δηλαδή μέσα μας πάντα λίγο από όλα.
    Στην δική μου προκειμένη περίπτωση άκου φάσεις για να μαθαίνεις και το ποιον του ατόμου που διαβάζεις(λέμε τώρα!).
   Φάση πρώτη: Γυμνάσιο και Λύκειο εκεί στα 15 με 18 που αρχίζεις να ξεπετάγεσαι σιγά σιγά και αρχίζεις να ανακαλύπτεις τον κόσμο να σου και οι 2unlimited ο dj bobo και τότε κόβεις το μαλλί κοντό(μη σου πω το βάφεις κιόλας, φοράς και κάτι εμετικά ψυχεδελικού περιεχομένου μπλουζάκια και οι φίλοι σε φωνάζουν cool και οι γονείς αλήτη εεε τώρα διαλέγεις και παίρνεις.... Αλλα και σαν αλήτης έχεις πιθανότητες μεγάλης καριέρας, βλέπε Ozzy για να μαθαίνεις.
   Φάση δεύτερη: Έχεις τελειώσει το σχολείο και είσαι στη σχολή σου. Όπως κάθε νέος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να είναι και λίγο έως πολύ αριστερός(κανονικός όχι σικέ). Αναπνέεις λοιπόν τον εναλλακτικό σου χαρακτήρα με τα αθλητικά σου τα φαρδιά σου και τα μαύρα σου μπλουζάκια και γεμίζεις τη δισκοθήκη σου με nirvana, metallica, motorhead, slayer και για φινάλε βάζεις sepultura να τα σπάσουμε(θεϊκή ατάκα). Αν είσαι της φιλοσοφικής πέφτεις στον Αλκίνοο Ιωαννίδη αλλά τι τα θες είναι βαριά η καλογερική.
   Φάση τρίτη και φαρμακερή: Γιατί φαρμακερή; Γιατί σου απαντώ με στόμφο, έχεις τελειώσει τις σπουδές σου έχεις τελειώσει τις στρατιωτικές σου υποχρεώσεις που έτσι και αλλιώς πλέον δεν σου παίρνουν και πολύ χρόνο έχεις βρει δουλειά και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι club...club...club. Έχεις ανταλλάξει την αφίσα του Τσε και του Βελουχιώτη με αυτή της AMX (aka Anna Maria X) και του Tiesto σέρνεις το κορμί σου από party σε party και από guest σε guest και νομίζεις ότι έχεις δέσει, έχεις βρει το απάνεμο λιμανάκι που έψαχνες πάντα, άσε τους μαλάκες τους σκυλάδες να τρέχουν στα μπουζούκια να πετάνε λελούδια εσύ έχεις βρει το φως το αληθινό.
Και τότε φτάνεις στη φάση νούμερο 4: Είσαι 30 και κάτι και το νταπα ντουπα σε κουράζει άσε που δεν μπορείς να βγάλεις και το πρόγραμμα όλο το βράδυ όρθιος. Όλα τα είδωλα σου από προηγούμενες δεκαετίες έχουν συμπράξει με hiphopαδες της κακιάς ώρας για διασκευές της κακιάς ώρας η έχουν πεθάνει από ναρκωτικά. Είσαι σε κρίση και δεν ξέρεις τι να κάνεις, εσύ που ήσουν στη κόψη του ξυραφιού με τις μαρτινς και τα βρόμικα στον παντελα αρχίζεις να νιώθεις ότι πλέον δεν κολλάς σε όλο αυτό. 
   Σου έχω τη λύση, σε μια κουβέντα με φίλους - συνεργάτες ανακάλυψα ότι ο σκυλάς και ο Ηeavy μεταλάς έχουν  αρκετά κοινά όπως και ο ρεμπέτης δηλαδή υπηρετούν ένα ακραίο είδος μουσικής κόντρα στο mainstream. Άρα μπορείς να μεταπηδήσεις από το ένα είδος στο άλλο χωρίς τύψεις. Θα μου πεις είναι Heavy metal o Ζαζόπουλος και η Βέντη; Ίσως και να είναι γιατί όχι στο κάτω κάτω πάνε κόντρα στο μανιφέστο των τύπου κονσέρβα ραδιοφωνικών σταθμών.
   Συνεπώς αν τα είδωλα σου έχουν εξαφανιστεί είναι καιρός να το γυρίσεις μια και καλή στο στρατευμένο τραγούδι και δεν εννοώ τη Φαραντούρη αλλά για νέους καλλιτέχνες κόντρα στο mainstream.
   Όσο για εμάς τους αμετανόητους danceαδες υπομονή αδέρφια η old school επιστρέφει και θα είμαστε και πάλι στη μόδα. Μη κατέβεις από το carousel  τα πράγματα θα πάνε καλύτερα με η χωρίς τις αγαπημένες σου φίρμες από το παρελθόν.