Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Αυτος αυτη και η ανεργια.

 
Τελικά μετά από 12χρονια δουλειάς σε διάφορες εταιρίες(ελληνικών συμφερόντων και όχι πολυεθνικές) έμαθα ένα πράγμα. Το ποιο σημαντικό πράγμα που χρειαζετε για να επιβιώσεις δεν είναι το πόσο καλός είσαι στο αντικείμενο σου αλλά το πόσο καλές δημόσιες  σχέσεις έχεις με τους συναδέλφους και κατεπεκταση με τη διοίκηση.
Γιατί φτάνεις σε ένα σημείο όπως τώρα με την κρίση που δεν φτάνει να είσαι καλός αλλά πρέπει να ξέρεις να ελιχθεις και να πάρεις τις κατάλληλες αποφάσεις με όποιο κόστος(για τους άλλους).
Μια τέτοια απόφαση έσκασε για εμένα το μήνα Ιανουάριο και με την πλάτη στον τοίχο έπρεπε να αποφασίσω αν θα είμαι 3ήμερος η αν θα ζήσω με την ανεργία.
   Στην αρχή μουδιάζεις γιατί δεν περιμένεις τέτοια συμπεριφορά, απορείς πως μπορεί να έφτασαν έτσι τα πράγματα, εσύ ήσουν πάντα συνεπείς στις δεσμεύσεις σου απέναντι στην εταιρία. Βάζεις τα ατελείωτα σαββατοκύριακα που έχεις δουλέψει στην εταιρία και τα πολλαπλασιάσεις με τις ώρες υπερεργασίας που έχεις δουλέψει χωρίς να έχεις πληρωθεί ευρώ. Βάζεις το καλό σου προφίλ απέναντι στον κακό εργοδότη που πασχίζει με νύχια και με δόντια να σου κόψει το μισθό αλλά συνεχίζει να έχει το ακριβό του αυτοκίνητο και το ακριβό του lifestyle. Η αλήθεια είναι ότι η εργοδοσία είναι σκληρή αλλά απαραίτητη και αυτή είναι η βασική μου διαφοροποίηση σε σχέση με τον πολιτικό φορέα της αριστεράς που κατά τα άλλα πρεσβεύω και εγώ. Πως θα μπορέσω να ζήσω αύριο χωρίς εργοδότη; Πως θα δημιουργήσω; Τι θα τρώω; Πως θα αγοράζω όλα τα αγαπημένα μου γκατζετ;
   Και μη μου πεις τα μέσα παραγωγής στον λαό γιατί τα είδαμε τα χαλιά του 1980-1990. Ο Έλλην είναι ανυπότακτη φάρα ίσως και ανικανοποίητη κατά βάθος γιαυτό και φτάσαμε οι μισοί στην Ελλάδα να ήμασταν προέδρου και γενικοί γραμματεύς. Θα μου πεις το ψάρι το βρωμάει από το κεφάλι και θα συμφωνήσω μαζί σου αλλά ακόμα και τώρα μετά τα όσα έχουμε περάσει θα σου πω ότι όλοι έχουμε ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση. Ακόμα και εγώ που όλα τα χρόνια εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να έχω επιβαρύνει τη μισθοδοσία του δημοσίου πάντα έβρισκα ένα παραθυράκι να σβήσω μια κλήση που έπρεπε να πληρώσω  και πάει λέγοντας.
   Για να επιστρέψω λοιπόν στο θέμα η απόφαση που είχα να πάρω ήταν δύσκολη. 34χρονων πάνω στην ποιο παραγωγική μου ηλικία με καλές επιδόσεις στη δουλεία μου έπρεπε να πάω σπίτι μου για 2μερες την εβδομάδα και να κάνω τι; Πως θα καλύπτω αυτές τις μέρες μετά από 12χρονια 5θημερο 8ωρο; Δεν είναι εύκολο και νομίζω ότι δεν είναι εύκολο σε κανένα από εμάς να πάρει μια τέτοια απόφαση ειδικά όταν αντιμετωπίζει τη δουλειά του ως χόμπι που του προσφέρει και τα απαραίτητα για να ζήσει.
   Τελικά δέχτηκα και 1,5 μήνες ήμουν πραγματικό ράκος. Μου έφταιγε η ζωή η πολιτική οι λάθος εργασιακές μου επιλογές ο καιρός η μάνα μου ο πατέρας μου και τέλος τέλος και εγώ ο ίδιος. Αλλά σιγά σιγά το τοπίο άρχιζε να καθαρίζει.
   Όταν έχεις χρόνο να σκεφτείς  βλέπεις ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο μαύρα όσο θες να πιστεύεις, η τουλάχιστον είναι μαύρα αλλά με προδιάθεση να ασπρίσουν κάποια στιγμή. Ο χρόνος που εξασφαλίζεις για εσένα είναι πολύτιμος και μόνο όταν τον έχεις μπορείς πραγματικά να τον εκτιμήσεις. Σίγουρα τα λιγότερα λεφτά σου προκαλούν δυσκολία αλλά μπορείς μέσα από αυτή τη διαδικασία να ξαναγεννηθείς και να βρεις τον δρόμο και το τρόπο να κάνεις νέα πράγματα η γιατί όχι και μια νέα επαγγελματική καριέρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια: