Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Follow Up


Ο δολοφόνος λένε πάντα γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος, έτσι και εγώ αγαπημένο μου μπλογκακι επέστρεψα για να σε αποτελειώσω (κυριολεκτικά). Ξέρω, ξέρω 3 χρόνια απουσίας είναι πολλά για να διεκδικώ δικαιώματα αλλά μη νομίζεις ότι και εγώ όλα αυτά τα χρόνια καθόμουν αραχτός σε κάποια παραλία του ειρηνικού ωκεανού. Πολλά και σημαντικά πράγματα συνέβησαν στη ζωή μου όλο αυτό το διάστημα που με άλλαξαν και ελπίζω με τη σειρά μου να αλλάξουν και εσένα. Ξεκινώντας λοιπόν θα πρέπει να σου πω ότι μετά από ωρίμου σκέψεως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και για εμένα ώστε να αποκατασταθώ με δόξα και τιμή. Μη νομίζεις πάλι καλά που έγινε γιατί ως στοκ δεν έχω πλέον μεγάλη αξία και πως λένε και οι logistics σε λίγο θα ήμουν εμπόρευμα concrete(και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Το σημαντικό πλέον είναι ότι δεν είμαι μόνος γιαυτό πρέπει να προσέχεις μπλογκακι τους τρόπους σου.
Συνεχίζοντας την ενημέρωση φτάνουμε σε κάτι που δεν είναι πολύ ευχάριστο για εμένα και για εσένα ελπίζω. Και αφορά μια ασθένεια που χτύπησε τη πόρτα μου τα τελευταία χρόνια και ουσιαστικά άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμουν τη ζωή μέχρι σήμερα. Καλά μη νομίζεις δεν αγναντεύω τα θυμαράκια (ακόμα) αλλά ήταν εν σοκ που ίσως μου άξιζε να το περάσω εεε και το πέρασα και όπως όλα τα χαστούκια της ζωής σου αφήνουν μια γλυκόπικρη αίσθηση γιατί πονάνε πολύ αλλά το κυριότερο σου αρέσουν(λέμε τώρα)...
Και για το τέλος σου κράτησα το καλύτερο, θα μου πεις εσύ τώρα με τη σειρά σου γάμος, ασθένεια τι μπορεί να τα ξεπεράσει;;; Και όμως η κρίση και τα μνημόνια μπορεί να τα ξεπεράσει όλα αυτά αρκεί να την αφήσεις να το κάνει. Δεν είναι μυστικό ότι τα τελευταία 5 και βάλε χρόνια η δουλειά μου από εταιρία μοντέλο κατάντησε μπουρδέλο, εντάξει είμαι πολύ σκληρός στις περιγραφές μου. Ας πούμε για ευκολία της συζήτησης ότι κατάντησε Νταχαου. Δεν ήταν οι μειώσεις μισθών και η εξαφάνιση του badget για τα πάντα. Ούτε οι μειώσεις ωρών και οι 250 άλλες δουλείες που έπρεπε να γίνουν επιπλέον. Ο εμπαιγμός και η κοροϊδία αλλά και η γνώση ότι ανήκεις σε μια ομάδα που ουσιαστικά δεν σε θέλει κανένας είναι πολύ σκληρό και δύσκολα κάποιος μπορεί να το επεξεργαστεί. Κάπου λοιπόν στα μέσα του Απριλίου αποφάσισα να πάρω το πρώτο μου εταιρικό διαζύγιο και  να κάνω το επόμενο βήμα στη ζωή. Και αυτό το διαζύγιο δεν ήταν καθόλου εύκολο, μετά από 11 χρόνια στην ίδια εταιρία αφήνοντας μια θέση για την οποία κουράστηκα πολύ για να την αποκτήσω, χαρίζοντας μια τρελή αποζημίωση που θα μπορούσα να είχα πάρει αλλά και αφήνοντας πίσω ένα μεγάλο υπόλοιπο χρημάτων που η εταιρία δεν ήθελε να μου δώσει για δικούς της λόγους.
Τελικά  ήταν η καλύτερη επιλογή που έκανα στη ζωή μου, το κλίμα που επικρατούσε εκεί ήταν τόσο τοξικό που με είχε αποδυναμώσει σαν άνθρωπο αλλά και σαν επαγγελματία. Παράλληλα βρήκα καινούργια δουλειά ξεκίνησα και ξεκινάω νέα project και συνεχίζω να ζω τη ζωή μου.
Σκεπτόμενος για το τι τίτλο θα βάλω σε αυτό το post μου έρχονται διάφορα, σίγουρα η τελευταία 5ετια μας βρήκε απροετοίμαστους για αυτό που θα συμβεί και συμβαίνει και θα συμβαίνει για τα επόμενα χρόνια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: