Γιατι η παραίτηση μου ηταν το καλύτερο που μου εχει συμβεί.

Ναι μπορεί να έχουν περάσει χρόνια και κάτι μήνες από το προηγούμενο post αλλά η ψυχοθεραπεία είναι ψυχοθεραπεία και πρέπει κάποια στιγμή να γίνεται. Είναι όπως όταν πας στον παθολόγο και του λες ότι δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ και σου λέει να χάσεις βάρος και εσύ απλά δεν ξαναπάς;;;; Εεε κάπως έτσι.

Καταρχάς καλημέρα σας ή καλησπέρα σας αν το διαβάζετε μεσημεροαπόγευμα αλλά εγώ το γράφω πρωί οπότε θα μείνω στο καλημέρα. Το σημερινό post έχει να κάνει με τις αποφάσεις. Αυτές τις αποφάσεις που αναβάλεις γιατί είσαι βολεμένος ή νομίζεις ότι είσαι βολεμένος και τελικά διαπιστώνεις ότι στη πραγματικότητα είσαι σε τέλμα. Όχι δεν θα μιλήσουμε για γκομενικά θέματα αλλά για εργασιακά αν και τώρα που το σκάφτομαι δεν νομίζω ότι έχει και μεγάλες διαφορές.

Τα δικά μου τα ξέρεις δεν θέλω να σε κουράσω με λεπτομέρειες του τύπου system support και it support σε διάφορες εταιρίες μπλα μπλα μπλα. Πριν 3 χρόνια πήρα την απόφαση να αφήσω τη δουλειά μου μετά από 12 συναπτά έτη για να κάνω κάτι αντίστοιχο σε άλλη εταιρία. Δεν ήταν εύκολη απόφαση αν και η κρίση και οι δυσκολίες δεν μου άφησαν και πολλές επιλογές.

Στα 37 μου λοιπόν χάρισα στο αφεντικό μου μια πολύ καλή αποζημίωση και πολλές καλές αλλά και άσχημες αναμνήσεις και έφυγα χωρίς να πάρω ούτε τα νόμιμα. Όχι ότι καλύτερο ειδικά τη συγκεκριμένη περίοδο που η οικονομία είναι στα πατώματα και οι εταιρίες φεύγουν όπως όπως στο εξωτερικό.  Το διάστημα που ακλούθησε δεν ήταν και ότι καλύτερο, Από τη μία έπρεπε να διεκδικήσω τα χρωστούμενα από την προηγούμενη δουλειά καθώς η φυγή μου από την εταιρία δεν άρεσε στο αφεντικό μου με αποτέλεσμα να τρέχουμε σε επιθεωρήσεις εργασίας άλλα και ειρηνοδικεία με μεγάλη θα έλεγα επιτυχία. Και από την άλλη θα έπρεπε να προσαρμοστώ σε ένα νέο περιβάλλον εργασίας που μου είχαν προτείνει και τη δεδομένη στιγμή δεν ήταν και το καλύτερο που θα μπορούσε να είναι.

Από τότε μέχρι και σήμερα δεν έχουν περάσει και λίγα... Capital Controls, Βαρουφάκης, Τρόικα, success story, Κουαρτετο, Βελκουλέσκου, ΔΝΤ και η λίστα δεν έχει τέλος. Και όμως από την παραίτηση μου έχουν περάσει τρία χρόνια και σήμερα είπα και εγώ να κάνω τον απολογισμό μου.

 Ήταν δύσκολα;
 Ναι ήταν. Γιατί όποιος με ξέρει θα πει για έμενα ότι το μονό αρνητικό χαρακτηριστικό μου(!) είναι ότι δεν είμαι και ο ευκολότερος άνθρωπος του κόσμου. Δεν προσαρμόζομαι εύκολα στις καταστάσεις οπότε για εμένα υπήρχε ένα extra mile που έπρεπε να τρέξω προκειμένου να καταφέρω.

Άξιζε τον κόπο;
Θα σου απαντήσω ξεκάθαρα ναι, μερικές φόρες και η πολύ καθημερινότητα κουράζει, στα 12 χρόνια στη προηγούμενη εταιρία είχαμε κάνει αρκετή δουλειά που όμως στο τέλος φάνταζε απλά ένα όμορφο ταξίδι. Κανείς δεν σκεπτόταν αυτά που χρειαστήκαν να γίνουν για να φτάσει η εταιρία εκεί που έφτασε. Οι θυσίες σε χρόνο και σε κόπο τα ξενύχτια και τα ταξίδια μιας μέρας στα βαλκάνια έμοιαζαν να είναι απλά υποχρέωση μου ή στη καλύτερη μέρος της δουλειάς μου. Άρα το να αλλάξω περιβάλλον ήταν η καλύτερη επιλογή της ζωής μου(τουλάχιστον για εκεινη τη περιοδο.

Και επειδη οπως λένε και στο χωρίο μου, μπορεί η ψυχή να σου φεύγει αλλά το χούι όχι. Αναγνωρίζω οτι καποιες φορες κανω τα ιδια λάθη στη δουλεια αλλα τουλαχιστον τωρα μπορω να επαναδιαπραγματευτω καποια πραγματα διαφορετικα γιατι δεν τους ξερω και δεν με ξέρουν.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω σε όλους εκεί έξω να μη φοβούνται να πάρουν τολμηρές αποφάσεις ανεξάρτητα από την ηλικία και τον χρόνο. Να δίνουμε ευκαιρίες και να παίρνουμε τις ευκαιρίες όταν μας δοθούν και να μη φοβόμαστε το μετά. 

Γιαυτό και ηδη ψάχνω τον επόμενο μου σταθμό που θα με κάνει ακόμα καλύτερο επαγγελματία.