Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

Μεσημέρι στο γραφείο μια βαρετή μέρα μέσα σε μια βαρετή εβδομάδα. Τελειώνει. Νομίζω ότι όλες οι μέρες πλέον έχουν γίνει ίδιες, ίδιες μέρες, ίδιες νύχτες καμιά διαφορά καμιά αλλαγή. Είμαι ο Δημήτρης (εδώ και 29 χρόνια) και είμαι ο κεντρικός ήρωας και πρωταγωνιστής του καθημερινού σίριαλ «ζωή» οπού ζωή σημάνει επιβίωση, λύπη, χαρά, αγώνας και πάλι επιβίωση και πάλι χαρά... Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο από όλα; Όταν όλα είναι ίδια όταν κοιμάσαι και ξυπνάς σαν τη μέρα της μαρμότας χωρίς να γίνεται κάτι διαφορετικό τότε οι εικόνες που βλέπεις μπροστά σου δεν έχουν χρώμα είναι σαν παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες που τις τσάκισε ο χρόνος. Τα σπίτια είναι άσπρα τα αυτοκίνητα μαύρα και τα πεζοδρόμια γκρι. Είναι σαν να υπάρχει ένα αόρατο φίλτρο θλίψης μπροστά από το μάτι σου που χρωματίζει με μίζερα χρώματα την μάτια σου στο κόσμο. Αλλά τελικά αυτό δεν είναι ζωή; Σταγόνες χαράς μέσα σε ένα ωκεανό μονοτονίας και μιζέριας; Μπορείς όμως να χαρείς; Μπορείς να κλέψεις και εσύ λίγες από αυτές τις σταγόνες; Όταν είσαι σε μια πρόχειρη σχεδία πάνω στον ωκεανό και γύρω σου κείτονται καμένα δέντρα καμένα ζώα καμένοι άνθρωποι αλλά και καμένες συνειδήσεις και όταν στην μύτη σου φτάνει η βρώμα από την σαπίλα και την διαφθορά της εξουσίας; Θα μπορούσες όμως να προσποιηθείς ότι είσαι καλά ότι δεν συμβαίνει τίποτα και ότι όλα πάνε μια χαρά. Μήπως τελικά αυτό κάνεις; Μήπως τελικά αυτό κάνω και εγώ και αυτό είναι ο λόγος που έχω όλες αυτές τις ενοχές;

Αφορμή για την δημιουργία τούτου εδώ του blog είναι η γκρίνια, γκρίνια για όλα όσα παράλογα μου συμβαίνουν για όσα μου την δίνουν μου την σπάνε η για όσα με καταπιέζουν. Σήμερα όμως δεν έχω διάθεση ούτε για αυτό.

Φταίει ίσως η μαυρίλα από τη στάχτη που ακόμα σκεπάζει την ψυχή μου.


Δεν υπάρχουν σχόλια: