Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

H σχετικότητα του χρόνου και η δική μου ασχετοσύνη.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει και ξαναδιαβάζω το χρονικό του χρόνου . Η πρώτη φόρα που το διάβασα ήταν αρκετά χρονιά πριν και με την παρότρυνση ενός φίλου(Φυσικού στο επάγγελμα) που προσπαθούσε να μου δώσει να καταλάβω το μεγαλείο του παράλυτου εκείνου συγγραφέα. Ομολογώ ότι έμεινα άφωνος από τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του ανθρώπου αυτού που με μοχλό κίνησης το μυαλό του και μόνο οραματίστηκε και θεμελίωσε την αρχή της δημιουργίας του χρόνου και του κόσμου. Αν και δύσκολο βιβλίο για τους όχι και τόσο καταρτισμένους με την φυσική(όπως εγώ) με βάζει να συγκρίνω αυτές τις θεμελιώδεις ανακαλύψεις με την εφαρμογή τους στην καθημερινή ζωή.

Συμπέρασμα πρώτο: Ο χρόνος για μένα ήταν πάντα σχετικός και αυτό το ήξερα χωρίς να μου το πει κανένας Αϊνστάιν.

Συμπέρασμα δεύτερο: Η αιτία της κακής μου σχέσης με τον χρόνο είναι μια απόκοσμη δύναμή που ονομάζετε "μαλακιά" και επηρεάζει με κύματα "Α" την γη και τους ανθρώπους και παρεμβαίνει και στην δική μου ζωή με καταστρεπτικά αποτελέσματα.

Συμπέρασμα τρίτο: Αν κάτι δεν σε θέλει αλλά εσύ το θες πολύ πάντα υπερισχύει η γνώμη του πρώτου και εσύ χάνεις.

Συμπέρασμα τέταρτο: Μαύρη τρύπα ονομάζουμε το μέρος που χάνουμε τα κλειδιά μας τα cd's από το αυτοκίνητο το κινητό το ipod και κάθε λογής μικροαντικείμενο που μπορεί να χαθεί.

Συμπέρασμα πέμπτο: Από την φυσική(και από το matrix) ξέρουμε ότι κάθε δράση έχει και μια αντίδραση και κάθε αιτία έχει ένα αποτέλεσμα. Παρατηρώ όμως ότι ενώ σχεδόν πάντα ξέρεις ποια είναι η αιτία-δράση ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις ποιο είναι το αποτέλεσμα - αντίδραση το ποιο έχει 100% καταστροφικές συνέπειες.

Το συνολικό συμπέρασμα λοιπόν είναι απλό. Ζούμε σε μία πέτρα στην μέση του πουθενά και που δημιουργήθηκε από ένα κοσμικά τυχαίο γεγονός και παρόλα αυτά ακόμα προσπαθούμε να κλείνουμε την δουλειά μας και την ζωή μας σε στενά χρονικά περιθώρια. Που όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο περιορίζονται. Χάνουμε στιγμές για να προλάβουμε τον χρόνο για να κερδίσουμε τον χρόνο και τελικά μεγαλώνοντας κοιτάμε πίσω και μόνο τότε βλέπουμε αν άξιζε πραγματικά όλος αυτός ο αγώνας.
Δεν ξέρω αν ποτέ αν θα υπάρξει η δυνατότητα να ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο για να δούμε πως ήμασταν και πως είμαστε τώρα; Εγώ πάντως εχω την δική μου χρονομήχανη για να ταξιδεύω ονομάζετε blog και με την δύναμη του μυαλού με ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις.
Και τελικά αυτά τα ταξίδια είναι πολύ cool...

4 σχόλια:

Ενεσούλα είπε...

Τα ταξίδια του μυαλού είναι τα καλύτερα, ιδιαίτερα όταν τα κάνεις με τη σωστή παρέα! ;)

Griniaris είπε...

Σωστή σε βρίσκω πολύ σωστή.

kat. είπε...

δεν υπάρχει χρόνος!
εμείς τον δημιουργούμε και θέτουμε τα όρια του..

Griniaris είπε...

Μερικές φορές ξεπερνάμε και τα όρια...