Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Τζιμάκο ζεις εσυ μας οδηγεις

Ένα πέρασμα από τον Τζιμάκο δεν έβλαψε ποτέ κανένα έτσι και εμείς πήραμε την απόφαση να πάμε χθες το βράδυ μήπως και γλιτώσουμε τον συνωστισμό του παρασκευοσαββατοκύριακου. Τελικά η αργία λόγο πένθους μάλλον δεν πτόησε κανένα γιατί και δυσκολευτήκαμε να παρκάρουμε και περιμέναμε και στην πόρτα αλλά άξιζε τον κόπο. Αν εξερεσουμε τον συνωστισμό των Porsche και των Cherokee που ήταν αραγμένα κατά δεκάδες έξω από το μαγαζί σου έκανε εντύπωση πως είναι δυνατόν οι ιδιοκτήτες τους να θέλουν να δουν κάποιον που τα βάζει με την εξουσία τον νεοπλουτισμό και τον καπιταλισμό; Παρόλα ταύτα ο συμπαγής καλλιτέχνης ήταν απολαυστικός καυστικός και αφάνταστα επίκαιρος. Παραθέτω δυο ποιήματα από την φετινή παράσταση που νομίζω ότι έχουν αρκετό γέλιο. "ελπίζω να μη σοκάρω με το περιεχόμενο τους"

Βαριά βαλίτσα
Βαριά βαλίτσα σήκωσα για να τη μεταφέρω,
στο τέλος της ανηφοριάς συνάντησα έναν γέρο.
"Που πας Τζιμάκο παχουλέ, με τη μακριά κοτσίδα;"
"Πάω παππούλη, μακριά, να βρω την κληρωτίδα,
να βάλω τα κουπόνια μου τα εφημεριδένια,
μπας και κερδίσω το κρις-κραφτ, να φύγω για τα ξένα".
Κάνει ο γέρος μια βουτιά, μου αρπάζει τη βαλίτσα
και έμεινα χωρίς κρις-κραφτ μία μικρή τελίτσα
που ενώνεται με τις γραμμές μέχρι να βγει το σχήμα ενός ξεβράκωτου
παπά-δαίμονα με ουρίτσα, ξυπνάω και βλέπω δίπλα μου τη σύζυγό μου Ρίτσα!

Σηκώνομαι κακήν-κακώς, πλένομαι, κατουράω,
κι αρχίζω πάλι απ' την αρχή τα άπαντα του Μάο.

Εκπλήξεις
Αυτό που μαυρίζει ανάμεσα στα πόδια σου είναι ξανθό.
Κι αν λάβουμε υπόψη μας ότι είσαι αναμφίβολα μελαχρινή, καταλήγουμε στο
συμπέρασμα ότι βάφεις το μ***ί σου. Είπαμε ρε Σούλα,
αλλά όχι κι έτσι!





Δεν υπάρχουν σχόλια: