Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

30some

Η Δευτέρα είναι πάντα μια κουραστική μέρα καθώς είναι η πρώτη μέρα της εβδομάδας μετά από καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο. Πόσο μάλιστα όταν έχεις επιστρέψει και από άδεια με απουσία μιας εβδομάδας από την εταιρία και συνάμα είναι και τα γενέθλια σου πράγμα που από μόνο του σε κάνει να είσαι κακόκεφος, λιγομίλητος και μουντρουχος  γιατί κλείνεις τα 30. Δεν θες να μιλήσεις σε κανένα. Τελικά δεν το γλιτώνεις και τηλέφωνα σηκώνεις και σε mail απαντάς και σε meeting πας που κατά ένα μαγικό τρόπο λες και περίμεναν την επιστροφή σου για να γίνουν. Τελοσπάντων έρχεται το απόγευμα και εσύ με την σειρά σου αποφασίζεις να πας για καφέ με ένα συνάδελφο μιας και το σπίτι δεν μπορεί να σε αντέξει έχεις νεύρα πολλά νεύρα και συνέχεια επαναλαμβάνεις από μέσα σου 30 άκου 30 πότε πέρασαν αυτά τα χρόνια πότε τελείωσα το σχολείο πότε πήγα στρατό πότε τελείωσα την σχολή πότε έπιασα δουλειά πότε ξαναέπιασα δουλειά αααααααααα πονοκέφαλος θα με πιάσει. Να είναι καλά η Αττική οδός και σε 20 λεπτά είσαι στο καφέ και μπροστά στο τραπέζι σου ένας μεγάλος και απολαυστικός φραπέ. Τα λες με τον συνάδελφο κουτσομπολεύεις σχολιάζεις αλλά πάνω που είσαι σε φάση να ξεχαστείς την κατάσταση να σου το κινητό να βαράει συνέχεια.... Χρόνια πολλά και να τα εκατοστίσεις κλπ κλπ βαριέμαι, δεν θέλω να τα εκατοστίσω θέλω να τα εικοσιπενταρησω  μπορώ; Ο καφές τελειώνει και μαζί του τελειώνει και η μέρα (ελπίζω) επιστρέφω στο σπίτι μαγειρεύω κάτι πρόχειρο και πλένω ένα βουνό πιάτα. Πάνω που είμαι έτοιμος να βυθιστώ στον καναπέ και παράλληλα να βυθιστώ στην γλυκιά αγκαλιά του Μορφέα το κινητό χτυπάει(ξανά) για άλλη μια φορά. "δεν έρχεσαι επάνω(σε ένα γείτονα) να κάτσουμε για καφέ; μιας και δεν θα πας πουθενά. Το σκέφτομαι το ξανασκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και τελικά ανεβαίνω. Στο σαλόνι(του γείτονα) είναι μαζεμένος κόσμος και κοσμάκης με τούρτες και κρασιά. Ναι ήταν ένα surprise party που ομολογούμενος έτσι όπως κυλούσε η βραδιά μου δεν το πολύ περίμενα κιόλας.  Η θλίψη των 30 δεν έχει φύγει ακόμα από πάνω μου το μόνο σίγουρο είναι ότι μεγαλώνω και αυτό πλέον είναι εμφανές και μη αναστρέψιμο και ο ποιο αδιάσειστος μάρτυρας μου είναι η ταυτότητα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: