Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Σήμερα κάτι διαφορετικό...

Μην πιστεύεις τίποτα αγαπητέ, ο χριστιανισμός είναι μια καλοστημένη απάτη μου έλεγε αρκετό καιρό πριν μια παλιά μου φίλη. Εμείς οι Έλληνες έχουμε τα δικά μας πιστεύω τα δικά μας ιδανικά και 5000! χρόνια ιστορία. Εντάξει είχαμε αρκετό καιρό να μιλήσουμε στο τηλέφωνο άλλα τέτοια αλλαγή δεν την περίμενα . Η συνηθισμένη κουβέντα για τα ψώνια τις βόλτες και τα τρελά πάρτι στην παραλιακή αντικαταστάθηκε με λέξεις του τύπου Ολύμπιοι θεοί, αρχαιολάτρες,ενεργειακά πεδία και άλλα τέτοια αλήστου μνήμης.  Είναι περίεργο να τα ακούς  από έναν άνθρωπο που έτσι και αλλιώς δεν είχε καμιά σχέση με τον χριστιανισμό εκτός από το όνομα του και την αναγκαστική θα έλεγα επίσκεψη στην εκκλησιά πριν 30 χρόνια για την βάπτιση της. Άσε δε που η αρκετά καλή οικονομική της κατάσταση δεν την είχε φέρει μέχρι στιγμής σε αναζήτηση τόσο προχωρημένων κοσμοθεωριών αλλά περιοριζόταν με ακατάπαυστο shopping και καφέ στο da capo.  

            Ξέρεις εδώ και λίγους μήνες έχω κάνει σχέση με έναν  Δωδεκαθεϊστή και εκτός από τα άλλα πολύ καλά του χαρακτηριστικά - χαρίσματα...όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν είναι και ολύμπιος! και θα με πάει και διακοπές στους Δελφούς και στο Σούνιο 20 μέρες σκοινάκια στα ενεργειακά πεδία μαζί με άλλους αρχαιολάτρες. Και η Μύκονος; ρώτησα για να πάρω την αποστομωτική απάντηση, εδώ θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω την αλήθεια ανάμεσα σε φωτισμένους ανθρώπους ολυμπιστες και εσύ μου μιλάς για Μύκονο ρυπαρέ; Σε μια ιστορική συνάντηση που είχα κατάλαβα πόση αξία έχει να πιστεύεις σε κάτι και επίσης thanks god που είμαι παναθηναϊκός και δεν  ξέφυγα προς καμιά σαϊεντολογία κλπ. Ομολογώ πως έρωτας υπήρχε αλλά οι τρομερά απελευθερωμένες ιδέες του αρχαιολάτρη - ολύμπιου – δωδεκαθεϊστη με έβαζαν συνεχώς σε περίεργες σκέψεις... 

            Είναι απορίας άξιο πως αλλάζουν μερικοί άνθρωποι προκειμένου να κάνουν αλλά και να κρατήσουν μια σχέση. Σε πόσο μεγάλο βαθμό καταπιέζουν την προσωπικότητα τους ώστε να γίνουν αυτό που ο άλλος θέλει να δει. Μέχρι κάποια στιγμή που αυτό ξεφουσκώνει βλέπουν και οι δύο την πραγματικότητα και τότε 2 πράγματα συμβαίνουν η μένουν μαζί η τα σπάνε για πάντα. Πόσο μπορείς να αντέξεις στον ρόλο κάποιο άλλου και μάλιστα όταν είναι και κόντρα; 

            4 μήνες και κάτι μέρες τόσο μπορείς να αντέξεις, εσύ ό άλλος δεν ξέρω αλλά τελικά τόσο μπορείς. Και όταν φεύγει τι μένει κενό γιατί πίστεψες και έφαγες όσα δεν θα πίστευες σε 10 ζωές, ντροπή γιατί ξέρεις ότι ήσουν κάτι άλλο ήσουν το λάθος απλά δεν ήθελες να το παραδεχτείς και λύπη γιατί πάντα κάνεις τις λάθος επιλογές. Μερικές φορές μένει και κάτι παραπάνω  μια φουσκωμένη πιστωτική και ένα παιδί για να σε κάνουν να απορείς.     

                  Τελικά υπάρχει θεός;;;;

2 σχόλια:

batgirl είπε...

δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα...
Η Νταίζη είμαι, επανήλθα!

Griniaris είπε...

Εεεε λογικό είναι αφοί είναι ακαταλαβίστικες καταστάσεις